دیوان اشعار علامه ذوالفنون حضرت آیت الله استاد حسن حسن زاده آملی (ره)

بیدلی اندر دل شب دیدۀ بیدار داشت

آرزوی دیدن رُخسارۀ دلدار داشت

***

گاه از پندار فصلش میخراشیدی رُخش

گاه در امید وصلش گونۀ گلنار داشت   

***

گاه از برق تجلّی میخروشیدی چو رعد

گاه از شوق تدلّی شورش بسیار داشت

***

گاه ورقای فؤادش گرم در تغرید عشق

زمزمه موسیچه سان و نغمه موسیقار داشت 

***

گاه در تکبیر و در تهلیل حیّ لایموت

گاه در تسبیح سبحان سبحۀ اذکار داشت

***

گاه از فیض شهودی محو استرجاع بود

گاه از قبض شروق جلوه استغفار داشت

***

گاه آه آتشین از کورۀ دل می کشید

گاه بر سندان سینه مشت چکش وار داشت

***

گر باد جذبه اش پیچید همچو برگ کاه

گر چه در اطوار خود طومارها اسرار داشت 

***

تا بخود آمد که دلداراست آنسلطان حُسن

با جمالش در میان آینه بازار داشت

***

یار با او عشق میورزید و او دنبال یار

یار اندر دیده اش او انتظار یار داشت 

***

بیدل بیچاره بودی بیخبر از ماجرا

کوست عشق و عاشق و معشوق را یکبار داشت 

***

واقف آمد بر وقوف اهل دل در اینمقام

آنکه فرق و نفض و ترک و رفض را در کار داشت 

***

 نجم اندر احتراق جذبه ای بیچند و چون

پرتوی از جلوۀ جانانه را اظهار داشت                                                                                                            

صفحات۳۶،۳۷