دیوان اشعار علامه ذوالفنون حضرت آیت الله استاد حسن حسن زاده آملی (ره)

ای نور چشم من بیا دل را رها کن از هوا

بینی همه نور خدا یابی به اوجت ارتقا                                                    

***

گر عاشق فرزانه ای اندر ره جانانه ای

ور از همه بیگانه ای بنیوش حرف آشنا              

***

از گوشۀ گلخن برآ در ساحت گلشن درآ

آن ساحت گلشن هلا باشد دیار یار ما                                     

***

کو مست جام و باده ای کو دست از دل داده ای

کو یک تن آزاده ای بیند بقا اندر بقا                                            

***

کو عابد دیر و کنشت کو زاهد نیکو سرشت

بیند بهشت اندر بهشت بیند صفا اندر صفا                                             

***

دل را بدین گفتار ده تن را خوش اندر کار ده

خود را بدست یار ده بگسل زدیگر یارها

***

آنی که نور مطلق است آنی که بود او حق است

آنی که از او مشتق است از ابتدا تا انتها               

***

آنی که میباشد عیان آنی که میباشد نهان

آنی که میباشد جهان آئینه آن دلربا                                    

***

آنی که از دیو و پری آنی که هر خشک و تری

هر مسلمی و کافری باشد بذات او گوا       

***

آنی که دل دردست اوست آنی که جانهامست اوست

آنی که هستی هست اوست آنی که مهراست ووفا                                                                                                                                                                                                                                                                          ***                                                                                   

آنی که دل آرام ازوآنی که دل را کام ازو

آنی که دل رانام ازو آنی که ذکره شفا                     

***

آنی که دل شیدای اوست آنی که دل جویای اوست

درصحن دل غوغای اوست آنی که اسمه دوا                   

***

آنی که باشد آن او درخطّۀ فرمان او

شیدا وسرگردان او جان وتن وارض وسما                             

***

آنی که دریاموج اوست آنی که عالم فوج اوست

برتر زفکرت اوج اوست فکرت در اوباشدخطا                                      

***

آن بینوایانرا نوا آن دردمندانرا دوا

آنی که روح است ورجا عین سخا محض عطا                                      

***

آنی که جان جان بود هم جان وهم جانان بود

معشوق انس وجان بودسلطان کلّ ماسوا                                        

***

 آنی که در یادش حسن شسته دل و دست و دهن

  تاآمده اندرسخن حرفی نموده برملا

صفحات ۲۴،۲۵