دیوان اشعار علامه ذوالفنون حضرت آیت الله استاد حسن حسن زاده آملی (ره)

همتی ای جان من سیرسماوات را

گوی خداومجوی کشف وکرامات را                            

***

حاجت رندان راه نیست بجز وصل یار

تا تو چه حاجت بری قبلۀ حاجات را        

***

دارحضور وادب همّت وآنگه طلب

وقف مراین چار کن یکسره اوقات را

***

دوش ندای سروش آمده در گوش هوش

کوش به آبادی کوی خرابات را

***

طاعت عادیّ تو بٌعد ز حق آورد

قرب بود در خلاف آمد عادات را

***

کیست مصلی کسی کوست مناجی دوست

آه که نشناختی سرّ عبادات را

***

دولت فقرت کند مستطیع ای بختیار

کعبۀ وصلش طلب میکن و میقات را                                         

***

مرد طریقت بود ظاهر و باطن یکی

نور حقیقت بود تارک طامات را                                              

***

علم حجاب است ار زینت خود بینیش

خواه جواهر بگو خواه اشارات را

 ***                                                                                              

رَو سوی قرآن که تا در دل هر آیتش

فهم کنی معنی درک مقامات را                                            

***

ای تو کتاب مبین وی تو امام مبین

آیت کبراستی خالق آیات را

***

از سر اخلاص جو سورت اخلاص را

تاکه ز نفیش بری بهرۀ اثبات را                                                                                                   ***                     

 همچو حسن در سحر بر سر و بر سینه زن 

     بو که خدایت دهد ذوق مناجات را                                                                                                                                                                                                           صفحات۲۶،۲۷